Om te kunnen overleven, gebruikte de primitieve mens houten knuppels en stenen waardoor hij zich niet alleen kon verdedigen tegen wilde dieren, maar waar hij ook mee op jacht kon gaan. Tijdens de Shang-dynastie (17de eeuw - 11de eeuw voor Christus) ontwikkelde men diverse oefeningen en dansvormen, met en zonder wapens, ter voorbereiding van dreigende oorlogen en ter verbetering van de gezondheid.Ten tijde van de Yin- en Zhou-dynastieëen (1200 - 771 voor Christus) ontstonden bronzen wapens, zoals dolk, bijl en speer.Wedstrijden werden georganiseerd om de vaardigheid met deze wapens te kunnen meten en vergelijken. In die periode werd Wushu ook een onderdeel van de vorming en opleiding van de adel en andere vooraanstaanden. Zij leerden "WuXiang" (een soort dan waarbij men met een bijl, speer of schild een aantal technieknen uitvoert).Het bracht hen niet enkel militaire vaardigheid bij, men meende ook dat het hun voorkomen en hun gedrag ten goede kwam. Op deze wijze ontstond een vorm van lichamelijke opvoeding.Later, bij het gebruik van ijzeren voorwerpen, werden talrijke nieuwe wapens vervaardigd ("Lente en Herfst periode": 770 - 476 voor Christus).
Wushu werd dan ook verder ontwikkeld en als gevolg van de talrijke wedstrijden en ontmoetingen tussen beoefenaars ontstonden er steeds nieuwe en meer complexe gewapende en ongewapende technieken. Hieruit ontwikkelden zich bijgevolg verschillende Wushu- stijlen en scholen, elk met hun eigen karakteristieken en specifieke technieken. De meeste van deze genootschappen hadden een religieuze basis, zoals de Witte Lotus-sekte die direct afstamt van een 12de eeuwse Boeddhistische sekte en indirect zelfs terugvoert tot de 4de eeuw. Leden van de Witte Lotus kwamen aan het einde van de 18de eeuw in opstand tegen de buitenlandse overheersing door de Mantsjoerijse Qing-dynastie.Hoewel de opstand de kop werd ingedrukt, werden de Witte Lotus-ideeën overgenomen door de Boksersrebellen van 1899 - 1901 tijdens de zogenaamde "Boksersopstand" tegen westerse gezantschappen in China.